Over het Symfonisch Blaasorkest Heemstede

Het SBH is opgericht in 1997. Het bestaat uit 2 orkesten: het Symfonisch Blaas Orkest Heemstede (SBH) en de Teisterband (TB). Meer informatie kunt u vinden door op deze link te klikken.

Heeft u interesse om mee te spelen of wilt u eens een repetitie bijwonen, neem dan contact op met één van de orkest managers: 

orkestmanager SBH 

of 

orkestmanagement Teisterband

 

Hier onder vindt u het meeste recente nieuws over het SBH

Van 29 juni tot en met 3 juli is het SBH op concertreis gegaan naar Southampton in Engeland. We gaven daar 3 concerten, waarvan 2 in de open lucht. Gelukkig was het mooi en zonnig weer.

 Door op lees meer te klikken, vind je een verslag van dag tot dag van de reis.


Donderdag 29 juni 2017:

ReisgidsHet was ècht vroeg, het begin van de orkestreis om zes uur in de ochtend De gemiddelde burger slaapt dan nog, maar bijna het hele orkest was op tijd aanwezig bij het sportcomplex aan de Sportparklaan in Heemstede. Otie, Guus en Wim moesten helaas op het laatste moment door familieomstandigheden verstek laten gaan. 

Michel van de Velde, onze ‘vaste’ chauffeur, wachtte ons op met een prachtige, luxe nieuwe bus, een Van Hool TD-925 Astromega. Naar eigen idee laten bouwen, een dubbeldekker die van alle moderne gemakken was voorzien. Zijn charmante vriendin Diana Janssen stond hem terzijde tijdens de hele trip, maar, eh, was de vriendin die indertijd meeging naar Italië niet blond?

De instrumentenbus, die de grote bus de hele reis getrouw volgde, werd bestuurd door Bart en Herman. Die bus was de dag te voren al grotendeels geladen: een kwestie van ‘slim vooruit denken’ vonden de heren. Bart was ook de vormgever van de vrolijke en geestige Reisgids, van te voren gemaakt samen met de reiscommissie. Daarin waren alle activiteiten in een tijdschema beschreven: het hele programma van concerten en uitstapjes, inclusief noodnummers, suggesties, vermaningen, wasknijpers en zelfs afbeeldingen van de juiste stekkers. Maar dat het hele orkest zich zo zou gedragen als op de voorkant stond afgebeeld, dat had niemand kunnen voorzien. Later meer daarover.

 

BusArno zwaaide iedereen uit, maar kon door het speciale glas niet zien of er wel iemand terugzwaaide. Hij nam maar aan van wel en die aanname was juist (volgens een betrouwbare bron). De heenreis verliep perfect met maar een korte wachttijd bij de Ferry in Calais. Prima op tijd arriveerde de bus bij Hotel Premier Inn City Centre in Southampton. Elaine assisteerde bij het vinden van het juiste kamernummer, want niet iedereen kwam op dezelfde dag of hetzelfde tijdstip aan. Mensen kwamen later met het vliegtuig of met de eigen auto; er waren een paar die pas de volgende dag kwamen, en door de grootte van de groep konden we niet allemaal in hetzelfde hotel. Premier Inn West Quay was het andere hotel waar sommigen sliepen en waar de bussen konden parkeren. Beide hotels hadden prima bedden en serveerden een uitgebreid

breakfast.

Het diner op de dag van aankomst vond plaats in Jurys Inn, wat nogal chaotisch verliep omdat er veel verschillende groepen daar door elkaar liepen, en ook aten! ‘Er is geen toetje meer!’ werd er gekermd. Ook met de drank liep het helemaal mis, tot grote zorg van Jan Willem, die ter plekke besloot dat helemaal anders aan te pakken bij het slotdiner. Dat hebben we inderdaad gemerkt, maar ook dat komt later!

 

Vrijdag 30 juni:

Redelijk goed weer en beide bussen vertrokken met (nu) alle orkestleden, aanhang en instrumenten naar Romsey. Nu Arno ook was gearriveerd hoorden we in de bus gelukkig weer de vertrouwde stem van onze eigen spreekstalmeester, die alles nog eens doorliep, inclusief taken en tijden. Het doel was het plaatsje Romsey, waar de Romsey Bandstand & Entertainment Trust de twee extra concerten van het zomerseizoen had aangekondigd: de Ukelele band My Dog has Fleas, en als tweede het Symfonisch Claasorkest Heemstede. Wie daar niet vrolijk van wordt, is een kniesoor. Vooral Jan Willem keek vol verwachting uit naar een ontmoeting met lovely Sally, die vanuit het kleine café in het park onze lunch zou verzorgen, want de mailcontacten met haar waren geweldig geweest. Sally was een stevige dame van a certain age, die er alles aan had gedaan om het ons (lees: Jan Willem) naar de zin te maken. Het was namelijk ‘Jen’ voor, en ‘Jen’ na. Maar ze had de heerlijkste sandwiches gemaakt, samen met haar zuster, en ingepakt met een sticker erop.

We aten ze op, zittend onder een grote Kaukasische vleugelnoot; er was thee en koffie in overvloed, wat wil je nog meer?

 

Inmiddels was er al een groepsfoto van het orkest in de wat krappe Bandstand gemaakt, waarbij het hele orkest zich, deze keer onder directie van Odile, in allerlei bochten wrong om tegelijk, lachend èn herkenbaar in beeld te komen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met veel hulp en slechts enig gekreun werd het slagwerk de Bandstand in getild, en toen bleek daar nog wat ruimte over voor de koperblazers. Leon nam nu de touwtjes weer in handen en wees aan hoe de rest zich op de stoelen in het gras moest verdelen. Het was niet mogelijk dat helemaal volgens zijn inzichten te doen want bij één persoon zakten de poten van de stoelen diep weg in het gras. Onwrikbaar bleef hij met zijn stoel op het geasfalteerde pad zitten.

De meegebrachte sinaasappelkist, die voor Leon ‘de bok’ moest vervangen, kraakte vervaarlijk, zodat hij liever vanaf een tuinbank dirigeerde.

Tenslotte begonnen we aan ons eerste concert geheel gesterkt door Sally’s lunch. Het liep niet echt storm qua publiek en behalve enkele trouwe wederhelften, onze groupies, waren er nog twee Engelse vrienden van orkestleden en één onbekende heer die de hele middag bleef luisteren. Deze stuurde zelfs een mail om te vertellen hoe hij genoten had. Ook kwam, heel verrassend, Jan van den Berg luisteren, collega van Leon en dwarsfluitleraar, innig begroet door zijn (ex-)leerlingen. Vanaf een veilige afstand luisterden ook de bezoekers van het cafeetje mee. Het werd een à la carte concert want de programmering was voor allemaal een verrassing. Werd Leon beïnvloed bij de keuze door de blauwe lucht, het weer, de omgeving of de sandwiches? We zullen het nooit weten. Natuurlijk konden we op deze plek wel even flink hard spelen enzo onze embouchures weer een beetje op spanning brengen. Het voelde als een goede generale repetitie voor de twee concerten die nog komen gingen. Na afloop werden Sally en haar zus verblijd met een pak stroopwafels een bosje (namaak)tulpen. Onder het spelen van Tulpen uit Amsterdam waren er ook wat uitgedeeld aan het publiek. Vervolgens werd er gezamenlijk opgeruimd, en hierbij kwam de bereidwilligheid van veel orkestleden om de hoek kijken. Koffers en standaarden verdwenen op miraculeuze wijze en werden na enig gevloek en gezoek gelukkig weer bij de instrumentenbus teruggevonden.

Het hele orkest toog het schilderachtige stadje in: een mooie oude stadspoort en alle verkeerspaaltjes waren voorzien van wonderlijke breisels.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grappig genoeg troffen veel mensen elkaar in dezelfde pub: Bar & Eatery The Phoenix, waar je niet te grote happen en lekkere lokale ale en witte wijn kon krijgen.

We wisten niet wat onze Engelse collega’s die avond in petto hadden (surprise party met hapjes en drankjes) maar daar kwamen we vlug achter. De bus bracht ons die avond naar de Mountbatten School waar in een grote zaal lange tafels stonden met allerlei hartige knabbels en toastjes. Er was veel bier en ook de door onszelf geïmporteerde witte wijn was uitgeladen.

Maar de grootste verrassing was een driemans orkestje en een Caller. Nu weet niet iedereen wat dat is maar zes aanwezige Hollanders doen aan volksdansen en legden het pijlsnel uit aan de anderen. Een vrolijke heer had al de microfoon in zijn handen en stond te popelen om ons te instrueren hoe wij ons allemaal op de vloer moesten opstellen in twee rijen in blokken van tien. Vervolgens wilde hij dat we een patroon gingen uitvoeren waarvoor hij slechts één keer aanwijzingen gaf. Achteloos noemde hij het patroon doos à doos…?

Iedere leek begrijpt dat onbegrijpelijke of onverstaanbare instructies heel bijzondere gevolgen kunnen hebben. In plaats van all to the middle (niet zo moeilijk toch?) probeerden sommigen nog vergeefs naar de kant te vluchten, maar dat lukte toch niet echt, want er werd al overgegaan op all in a circle! Ook de combi van een rondedansje van de onderste persoon van de rij links met de bovenste van de rij rechts slaagde niet altijd. Corrigerende geesten, die het wel snapten, probeerden dan mensen naar elkaar te duwen of juist uit elkaar te trekken, goedschiks of kwaadschiks. Zijwaarts hupsen ging erg goed maar gebukt door een poortje ging ook niet echt lekker als er vier mensen zijn en maar drie poortjes. Er moest bij sommige dansen ook erg opgelet en goed geteld worden, omdat je slingerend om de tegemoetkomende personen heen lopend handen moest grijpen, om beurten links en rechts. We spelen allemaal op onze instrumenten met twee handen, weten dus wat links en rechts is, maar hier veroorzaakte het een enorme chaos. Het enige wat geweldig goed lukte was swing your partner. Dat was de vrolijke afsluiting van iedere dans. Het was gewoon een wonder, en dan een heel leuk wonder, dat het lukte bijna iedereen op de dansvloer te krijgen, tot elf uur ’s avonds. Bijna iedereen deed mee, inclusief de vijf orkestleden die al in het bezit zijn van een enkel kunstgewricht (röntgenfoto’s opvraagbaar). Het was een geweldige avond.

Zaterdag 1 juli:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De ochtend was vrij besteedbaar en voor wie wilde was er een stadswandeling om 12.30 uur. Drie verschillende keuzes waren er mogelijk die je langs de boeiendste bezienswaardigheden van Southampton voerden. Dat waren de Titanic Trail, Medieval Churches en Jane Austen, d.w.z. de huizen waar de schrijfster had gewoond. De meesten namen daar aan deel maar een kleine groep dissidente tuinliefhebbers begaf zich naar Mottisfont Abbey, waar fameuze rozentuinen waren en een interessant landhuis.

Om half drie was het verzamelen geblazen in Grand Café South Western House, waar ons een echte High Tea wachtte, met zoveel lekkers dat we het bepaald niet op konden. De keuze was gewoon te moeilijk. Er waren stapels sandwiches (in elk geval met komkommer, het enige gezonde), scones met jam en cream, koekjes, muffins en cup cakes met roze mierzoete crème plus aardbeien en natuurlijk echt goede Engelse thee. Heerlijk en calorierijkwas het allemaal!

Na ruim een uur werd het weer serieus; terug naar het hotel, omkleden, instrumenten pakken en met de bus naar St. Andrew’s Church in Southampton. Het was een sfeervol kerkje, waar de zuilen binnen opgevrolijkt waren met crêpepapier (niet meer gezien sinds mijn kleuterschooltijd). In dit kerkje gingen we optreden, deels een eigen programma en deels speelden we samen met de Southampton Concert Wind Band, dezelfde stukken die we samen in Heemstede hadden gespeeld. De opstelling werd even geoefend, er werd flink geschoven met stoelen, ons inmiddels wel bekend, tot iedereen een redelijke plek had en ook nog de dirigent kon zien. Al ons slagwerk moest ook hier weer uitgeladen worden en in de bedrijvigheid nam iemand Barts klarinetkoffer mee. Die bleek verdekt opgesteld in het midden van het orkest en zo bracht Bart enige radeloze minuten door, ook omdat hij zich als enige nog moest omkleden, want ’eerst de bus leeg, dat gaat voor’. We namen alles samen met de SCWB nog een keer door, nu alle drie, ook Kalinka. Intussen waren onze groupies, die alles al tig keer hadden gehoord weggeslopen naar een pub in de buurt, de Cowherds. Heerlijke ales en bitters, kortom heel erg lekker bier, vertelden ze opgetogen bij terugkeer.

 

 

Maar ja, wij moesten nog spelen. Nog snel een klankrepetitie gedaan en toen kon het echte concert beginnen. Het SBH was als eerste aan de beurt en weer zaten we te wachten wat we in hemelsnaam (toepasselijk voor in een kerk) moesten spelen. Blaadjes dwarrelden rond bij fanatieke zoektochten in de mappen naar de juiste partituur maar tenslotte had iedereen alles voor zich. Bart was omgekleed, Hilda had haar stokken weer, Corine’s standaard was ook terecht, dus het concert kon beginnen. Enthousiast publiek was er en we hadden zelf het prettige gevoel dat het hele concert aardig goed was gegaan. In de pauze waren er weer koekjes en muffins. Het is niet duidelijk wie daar nog heel veel van at, maar het zag er in elk geval gezellig uit. Het tweede deel van het concert werd door onze Engelse vrienden gespeeld onder leiding van Calum Gray, die plechtig beloofde minder te praten dan in Heemstede, alleen voor deze belofte had hij al 4 minuten nodig

Toen zij klaar waren met hun programma (prachtig gespeeld) kondigde hij het optreden aan van een solist uit het buitenland. Tot ieders complete verrassing kwam daar Leon aangewandeld met zijn eigen klarinet in de hand. Het was het best bewaarde geheim van de hele reis en het verklaarde waarom hij toch maar steeds met een enigszins aftands koffertje rondzeulde… Hij en de SCWB hadden ieder hetzelfde stuk ingestudeerd, één keer samen in het geheim gerepeteerd en nu was de première! Ze speelden allemaal prachtig en het optreden werd erg gewaardeerd, zowel door het

publiek als door beide orkesten. Marijke sprak in haar eigen versie (ze bekende het meteen) van het Oxford English een dankwoord uit en als verrassing kregen alle leden van de SCWB een zakje tulpenbollen. Ze waren in Nederland net te laat geweest voor de Keukenhof, maar op die manier zouden ze nog eens aan ons denken. Groot applaus voor deze geste!

Maar na afloop lokte de Cowherds en nadat Anneke de onvervangbare doos met oranje corsages uit de handen van Jet had gerukt, of uit de instrumenten bus had gered, dat is niet helemaal duidelijk, wandelden we allemaal heel gelukkig naar de pub. Daar konden we ons laven aan (meer of minder) koel bier. Tot de bel ging voor de laatste ronde, want… elf uur = sluitingstijd! Geen wonder dat ze voor Brexit hebben gestemd en uit die liederlijke EU willen stappen waar je tot

diep in de nacht kunt drinken. Onder de hoede van Michel en Diana met de bus terug naar het hotel. Hij heeft in haar een geweldige partner, want zij is bezig met haar C-rijbewijs voor vrachtwagens en bussen, zodat zij hem bij volgende reizen zo nodig kan aflossen wanneer hij over de wettelijk toegestane rijtijd dreigt te komen. Iedereen sliep als een roos.

Zondag 2 juli

 

Het was echt een dagje om naar het strand te gaan. Volop zon, een wolkenloze hemel, beetje wind en meer dan 25 graden. Dat strandbezoek vond ook wel plaats, maar niet meteen. Eerst allemaal de bus in, op naar Bournemouth, een echte kustbadplaats. Centrum vol met winkels, overal ballonnen en ijs te krijgen en plastic emmertjes met schepjes. Vanaf het centrum leidde een groot groen park naar het strand, waar een pier in zee stond en een reuzenrad was. In dat park gingen wij spelen. Volgens programma in de Pinewalk Bandstand, maar aangezien de bandstand meer op een tropische kas leek dan op een prettige omgeving om te spelen kozen we eensgezind voor de schaduw van het Pinewood. Leon informeerde bij Henk (bioloog in ruste) eerst bezorgd naar het gevaar van vallende dennenappels. Door meteorologische gebeurtenissen (het had 2 dagen geleden flink gewaaid) te combineren met optische waarneming (er hing niet zo veel meer in de bomen) kwam deze tot de conclusie dat het gevaar verwaarloosbaar was. Opgelucht werd alles in de wat hobbelige schaduw geïnstalleerd.

Herman wist via een clandestiene sluipweg de bus tot vlak bij het dennenbos te brengen waardoor het sjouwen tot een minimum werd beperkt. Via een lange rij helpers ging een aantal stoelen uit de Bandstand plus onze eigen exemplaren van hand tot hand. Verbaasd publiek had onderweg al gevraagd wat er allemaal ging gebeuren, waarop een man, na de mededeling dat er om één uur een concert plaats zou vinden riep: ‘Thanks for the warning!’ Die bleef vast niet luisteren maar we hadden aan publiek geen gebrek.

Het is beslist de eerste keer dat iemand in bikini een van onze concerten heeft bijgewoond, en het was maar goed dat er dranghekken waren… Alhoewel, 30 cm is niet zo hoog en eigenlijk net goed om op te zitten. Ook enkele van onze Engelse collega’s kwamen luisteren, goed uitgerust met een tweepersoons opvouwbare vlinderstoel en een dekentje om op het gras te zitten.

Voor de laatste maal hield Leon ons in het ongewisse over de volgorde van het programma wat veel geknips en geschuif met wasknijpers veroorzaakte vanwege de bries. Ook de hitte en enige vermoeidheid speelden een woordje mee na een pittig programma want toen Hilda riep: ‘Ook de herhalingen spelen bij ….?’ steeg er een luid SSStttt op. Maar nadat wij met onze laatste adem nog de Hornpipe hadden moeten spelen, raakte Leon in zijn eigen netten verstrikt. Hij kondigde namelijk het einde van het concert aan, waarop luid geschreeuw opsteeg uit het orkest: ‘Tulpen, de tulpen!’ want de bloemenjongens en – meisjes stonden al klaar om het restant namaaktulpen uit te delen. Met deze meezinger sloten we onze concertreis af op muzikaal gebied, onder luid applaus van de omstanders. Iedereen toog daarna naar de stad en het strand. Huib en Doreen werden gespot in het Reuzenrad, drie hele rondjes, maar er was niet erg veel te zien, zeiden ze. Elsbeth en Corine waagden zich in zee, maar tot dusver is er geen (belastend?) fotobewijs ontvangen. Andere orkestleden en aanhang kwamen elkaar tegen met opgestroopte broekspijpen en lieten de zee om hun al dan niet witte kuiten spoelen.

Natuurlijk was er nog een afscheidsdiner, dat weer plaats vond in hetzelfde restaurant, de Jurys Inn. Jan Willem was deze keer geheel voorbereid op ongebreideld drinkgedrag, vooral van groepen die niets met ons te maken hadden. Hij had een ingenieus bonnetjes systeem bedacht en stond als een strenge wachter bij de ingang. Kort, voor zijn doen, legde hij het systeem uit en deelde twee bonnetjes uit aan wie bier wilde. Geen beperkingen van het aantal glazen wijn, dat leek een beetje op discriminatie, maar ach, het was de laatste avond. Ter afronding van het geheel volgden nog enkele toespraken, na een startschot door Arno. Hij nam de fantastisch goed verlopen concertreis door, gaf een overzicht van de belevenissen en toen hij even ademhaalde nam Hilda het woord om iedereen te bedanken voor de enorme hulp bij het slagwerktransport. Vervolgens kreeg ondergetekende het woord.

Zij sprak namens het hele orkest, hoewel sommigen daarvan nog niet op de hoogte waren, en bedankte de fantastische reiscommissie. Ze noemde de uren die de commissie in de voorbereidingen hadden gestoken, het geestige boekje, de leuke activiteiten tussen de concerten door, allemaal geweldig goed geregeld. Het aandeel van Anneke, die altijd aan (en voor) anderen dacht, en dan alles vergat wat haarzelf betrof (de huissleutels zijn weer gevonden, hoor). Jet die vaak de puntjes op de i zette. Veel dank ook voor Serge en Dick die wat meer in stilte hun werkzaamheden verrichtten. Bart, die behalve vormgeven ook met de instrumentenbus vele kilometers reed, en vaak de laatste was om zich bij het orkest te voegen omdat de bus eerst nog geparkeerd moest worden (eh, was dat toch niet gewoon wat hij gewend was?). Er ging óók een woord van dank naar bijrijder Herman, die ook heel wat kilometers aan de verkeerde kant van de weg had afgelegd, en vooral zo goed achteruit kon rijden. Jan Willem, die met adembenemende precisie de financiën in de gaten hield. Hoewel de vraag rees, toen hij op straat werd gespot, wapperend met een dik pak pondbiljetten, of er nu sprake was van zwarte betalingen of witwassen? Last but not least Arno, wiens vertrouwde stem dagelijks in de bus weerklonk om het programma nog even door te lopen, inclusief vermaningen. Iedereen kreeg een dikke zoen en een pakje Twinings Tea en een pakje Shortbread koekjes, zodat ze thuis onder genot van deze typische Engelse zaken een en ander nog eens konden overpeinzen. Daarna gaf ze het woord aan Ed, die deze eer vervolgens weer aan al onze trouwe invallers op rij doorgaf, tot uiteindelijk Steef het woord nam. Deze vertelde hoe leuk ze het weer hadden gevonden, met ons orkest op reis, en hoe ze allemaal een beetje het gevoel hadden dat ze altijd welkom waren, wat natuurlijk ook zo is. Marijke bedankte daarna het hele orkest en betrok daarin ook onze vaste supporters, de diverse wederhelften en partners, die zo spontaan meehielpen en daardoor ook bij de orkestfamilie waren gaan horen. Het zakelijke laatste woord was aan Arno: ‘zo en zo laat opstaan, zo laat in de bus, denk aan je spullen, tot morgen!’ Bij het licht van de volle maan wandelde iedereen weer naar zijn eigen hotel.

 

Maandag 3 juli:

Terug naar huis met de grote bus. Een aantal orkestleden was de dag tevoren al vertrokken; per slot zijn er ook nog mensen die werken. De terugreis verliep iets minder voorspoedig dan de heenreis, want het verkeer speelde een sterk vertragende rol. Files bij Gent, files bij Antwerpen en een ongeval in Nederland zorgden voor een zo grote vertraging dat de chauffeur, noodgedwongen, een stop moest maken van drie kwartier. Het benzinestation was in no time geheel uitverkocht in de categorie chips en koeken. Iedereen hoopt nu dat Diana in één keer slaagt voor haar Groot C95 Bus Rijbewijs, want dan kan zij een volgende keer achter het stuur springen en verder rijden. Vermoeid maar gelukkig arriveerden de deelnemers van de SBH Orkestreis 2017 weer in Heemstede, en namen met veel hugs and kisses afscheid van elkaar. Had Arno nog het laatste woord gehad en vast de datum van de eerstvolgende repetitie genoemd, 21 augustus? Vast wel!

Arendie Herwig-Kempers

Alle vermelde feiten zijn afkomstig uit betrouwbare bronnen!

Test advertentie SBH